زندگي سراسر نوراني او از وي چهره اي ساخته كه دل مستعد، با ديدن او در ياد خدا مستغرق مي شود.او ستاره اي است كه نور و تابشش دلهاي طلاب و مقلدين و مريدان خود را منور ساخته و هر كلمه و اشاره او دريچه اي براي ايشان به عالم معنا مي گشايد و نگاه نافذش و تندر كلامش كه ترجمان سروش آسماني است. همچون انفاس مسيح دل مرده را حيات مي بخشد و به جمله اي، دلي را مي ربايد.
او پروانه اي دل سوخته است، كه در گوشه اين ملامت كده بي رونق دنيا در پس وصال شمع، با افسون خويش، شعله بي پرواي آن را مي رقصاند.
او با ذكرهاي پي در پي و بدون حتي يك لحظه گسست مجذوب دلدار شده و سكوت آئينه جانش را به نفحات گلشن معارف الهيه معطر كرده، و در گلزار حيات دارين، سر درونش به ياد خدا عجين شده است بي ترديد حقايق را به معانيه مشاهده مي كند. لذا به هنگام بلند شدن از سجاده سبز خود، در محراب ملكوتي مسجد كه سالياني با ناله عالم سوز او انس گرفته ذكر «يا ستار العيوب» را بر لب دارد!
سالياني است بس دراز كه ستاره هاي شب با گريه هايش و ستون ها و نمازگزاران مسجدش با ناله هايش در نماز آشنايند.
در نمازم خم ابـــروي تو در ياد آمد
حالتي رفت كه محراب به فرياد آمد
|
+| نوشته شده توسط
در شنبه دوازدهم اردیبهشت 1388
|
